قمه زنی غصه ای در گلوی مرجع تقلید کبیر عراق؛ قمه زنی مانع گسترش شیعه + اسناد

قمه زنی غصه ای در گلوی مرجع تقلید کبیر عراق؛ قمه زنی مانع گسترش شیعه + اسناد

به گزارش اویس، مرحوم آیت الله سیدمحسن حکیم(ره) یکی از مراجع بزرگ و چهره ای شاخص در میان فقهای معاصر است. ایشان اگرچه در ظاهر با بیان قیود و شرایطی فتوا به جواز قمه زنی می دادند، در واقع تأثر و ناراحتی خاصی به انجام آن داشتند. فرزند بزرگوار ایشان، شهید آیت الله سیدمحمدباقر حکیم(ره) در این باره می گوید:

«من خویش شاهد این حقیقت بودم که مرجع کبیر آیت الله سیدمحسن حکیم(ره) می فرمودند: «إنَّ قضیهَ التطبیر هی غُصه فی حلقومنا؛ همانا قضیه قمه زنی، اندوه و غصّه ای در گلوی ماست.»

ایشان چنین نگرشی به قمه زنی داشتند و در عین حال در جواب به سوالات نیز می نوشتند:«اگر قمه زنی باعث ضرر به بدن یا هتک حرمت به مذهب اهل بیت و شیعیان گردد، حرام است.»[۱]

۱

هم چنین مرحوم شهید حکیم می فرمایند:

«موضع ایشان[آیت الله سیدمحسن حکیم] در برابر موضوع قمه زنی محکم و در دوران آیت الله العظمی نائینی واضح بود، اما بعد از آن این عمل را حرام اعلام نمود و می‌فرمود: دو امر مانع گسترش و انتشار تشیع شده است؛ یکی از آن ها قمه زنى که مسلمین را از مذهب ما متنفر مى کند؛ و دیگری اعمال بعضی از جاهلان در فحاشى و سب و لعن، چیزى که مذهب و افکار و عقائد و شیوه اسلامى ما از آن ابا دارد، و قرآن ما را از فحش دادن به خدایان مشرکین نهى کرده با وجود اینکه قطعا دوزخى هستند.» [۲]

۲

افزون بر این، اگر نگاهی به پاسخ های نقل شده از ایشان درباره قمه زنی داشته باشیم، شرایطی در آن ها بیان شده که در واقع حکمی جز تحریم قمه زنی از آن ها به دست نمی آید. ایشان در پاسخ به سوالی درباره حکم صورت های مختلف عزاداری مرقوم داشته اند:

«به نام خداوند بزرگ، مانعی نیست اگر خوف ضرر نباشد، به عنوان عزاداری حفظ گردد و موجب ایجاد دشمنی نشود.» [۳]

همچنین ایشان در تأیید و تقریری که بر پاسخ مرحوم میرزای نائینی(ره) به مردم بصره داشته اند، ضمن احترام به مقام فقهی و علمی استادشان می فرمایند:

«گمان می رود بعضی از خرده گیری ها [به این فتوا] از وارد کردن برخی از کارها که منافی مقام عزای شاه شهیدان و مظاهر اندوه بر حسین بن علی(ع) است سرچشمه گرفته شده است. آرزو دارم، بلکه لازم است که مومنین کوشش کنند که عزای حسین(ع) خالی از اموری که دستاویز مخالفین امام حسین(ع) شده، باشد و لازم است مواظبت بیشتری بر گریه و اندوه و آنچه کمک به این شعائر مقدس می کند[بشود].» [۴]

پی نوشت ها:

  1. «مصاحبه با سیدمحمدباقر حکیم»، مجله التوحید، ش۹۴، اردیبهشت ۱۳۷۷، ص۳۰؛ شیخ محمود الغریفی، شعائر الحسینیه بین الوعی و الخرافه، ص۱۳۷؛ ابراهیم حیدری، تراجیدیا کربلا، ص۴۵۹٫
  2. السید محمدباقر الحکیم، الإمام الحکیم، ص۱۴۷
  3. علی ربانی خلخالی، عزاداری از دیدگاه مرجعیت شیعه، قم: مکتب الحسین، ص۷۷
  4. همان، ص۵۷

 

ارتباط با ما

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*