به گزارش اویس، طی سال های اخیر بارها در شبکه های وابسته به فرقه ضاله بهائیت، به مسأله‌ی نژادپرستی و نفی این تفکر در آئین فرقه‌ی بهائی پرداخته شد. تا جایی که در یکی از این برنامه ها طی گزارشی، با بیان این‌که به هر گوشه از جهان که بنگریم، شاهد نمونه‌هایی از نژادپرستی خواهیم بود، تعصبات ناآگاهانه نسبت به ملّیت‌های دیگر تا برتری‌جویی‌های قومی و نژادی در داخل مرزهای یک کشور را از مصادیق آن برشمردند.

کارشناس این برنامه در ادامه می افزاید: «اگرچه شمار زیادی از مکاتب فکری و سیاسی و مذاهب عصر حاضر، تکیه بر یکی بودن نوع بشر، فارغ از رنگ، جنس، نژاد و محل تولد افراد دارند، اما هنوز در بسیاری از کشورها، شاهد برتری‌جویی کسانی که به اشتباه گمان می‌کنند، ارجحیت‌هایی نسبت به دیگران دارند، هستیم؛ بدون این‌که دلیل موجهی بر این ادعا وجود داشته باشد».

با توجه به اینکه بهاییون در این برنامه و سایر برنامه های از این دست سعی در متعصب و نژادپرست جلوه دادن اکثر مکاتب فکری، به استثنای بهائیت هستند و مدینه فاضله را این فرقه ضاله بهایی معرفی می نمایند، لذا قصد داریم با سیری کوتاه در سخنان و تعالیم این فرقه، حقیقت نفی نژادپرستی و برتری نژادی را در تعالیم و سخنان رهبران بهائی بیابیم.

عباس افندی، دومین رهبر بهائیت، بر خلاف ادعای نفی برتری نژادی مطرح شده، در رتبه‌بندی عجیبی که میان انسان‌ها قائل می‌شود، جامعه‌ی آمریکا را مهد عالم انسانی و انسان‌های اواسط آفریقا را پست‌تر از حیوانات می‌خواند: «در اواسط آفریقا ملاحظه کنید که مثل حیوانات، بلکه پست‌تر از حیوانند؛ پس ملاحظه نمایید که تربیت الهی در عالم انسانی (آمریکا) چه کرده!».[۱]

البته می‌توان این‌گونه سخن گفتن عبدالبهاء را برگرفته از تعالیم نژادپرستانه‌ پدرش دانست؛ چرا که حسینعلی نوری، اساساً غیر بهائیان را از دایره‌ی انسانیت خارج می‌داند: «برای اثبات مظهر احدیه الیوم هر نفسی بر احدی از معرضین، من اعلاهم او من ادناهم ذکر انسانیت نماید، از جمیع فیوضات رحمانی محروم است، تا چه رسد که بخواهد از برای آن نفوس، رتبه و مقام نماید».[۲] او هم‌چنین مخالفین خود را متهم به زنازادگی می‌کند.[۳]

این در حالی است که اسلام، بر خلاف فرقه‌ی بهائی که ادعای کاذب مبارزه با نژادپرستی دارد، تمامی انسان‌ها را دارای خلقت واحده معرفی و تنها ملاک برتری انسان‌ها نسبت به یکدیگر را تقوای الهی ایشان معرفی می‌کند: «یا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثی‏ وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلیمٌ خَبیرٌ [حجرات/۱۳]؛ ای مردم! ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم و شما را تیره‌ها و قبیله‌ها قرار دادیم تا یک‌دیگر را بشناسید (این‌ها ملاک امتیاز نیست)، گرامی‌ترین شما نزد خداوند با تقواترین شماست، خداوند دانا و آگاه است».

پی‌نوشت:

 [۱]. عباس افندی، خطابات، لانگنهاین آلمان غربی: لجنه ملّی نشر آثار امری به زبان‌های فارسی و عربی، ۱۲۷ بدیع، ج ۲، ص ۲۳۷٫

[۲]. حسینعلی نوری، بدیع (در جواب اسئله قاضی)، چاپ سنگی از روی نسخه خطی، کاتب حرف الزاء، ربیع الاول، ص ۱۴۰٫

[۳]. عبدالحمید اشراق خاوری، مائده آسمانی، ج ۴، بی‌جا: مؤسسه ملّی مطبوعات امری، ۱۲۹ بدیع، ص ۳۵۵٫